The Dark Knight Rises teaser trailer a.s. vrijdag?

Door trosens op zondag 10 juli 2011 17:55 - Reacties (6)
Categorie: Film, Views: 4.540

Kunnen we a.s. vrijdag kijken naar een eerste teaser trailer van The Dark Knight Rises? Volgens de website Superhero Hype zullen bioscoopbezoekers een teaser van 93 seconden te zien krijgen voor de film Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2.

Als dat waar is, is het natuurlijk nog de vraag of wij de teaser ook in Nederland voor Potter krijgen. De beelden zullen ongetwijfeld ook op internet belanden. Zou het weer een teaser zijn waarin je eigenlijk niets ziet zoals bij The Dark Knight of krijgen we meer onder ogen?

Voordat het zover is dat we de film ook daadwerkelijk kunnen zien is het alweer juli 2012.

Met of zonder trailer van de nieuwe Batman, ik zit dit weekend in ieder geval bij Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2. De eerste berichten zijn in ieder geval positief. Een The Dark Knight Rises teaser erbij zou een mooie bonus zijn!

Update: de eerste teaser poster is er al.

Tien films met minimale locaties

Door trosens op zaterdag 9 juli 2011 16:20 - Reacties (39)
Categorie: Film, Views: 6.343

Na het zien van de uitstekende film 12 Angry Men, wat zich uitsluitend op 1 locatie afspeelt, ging ik op zoek naar andere films met minimale locaties.

Het gegeven 'minimale locaties' resulteert vaak in claustrofobische films, waarbij de regisseur, crew en cast tot het uiterste gaan om de spanning op te laten lopen.

Dit heeft tot uitdagende en vernieuwende films geleid, die vaak erg geloofwaardig aan voelen omdat ze zich meestal over een korte tijdsspanne afspelen. Toch heeft dit ook beduidend mindere films opgeleverd, die teveel als een theaterstuk aanvoelen om van een geslaagde film te spreken.

Hier een lijst van tien films die zich op minimale locaties afspelen:

Dial M For Murder (1954)

Regie: Alfred Hitchcock

Deze thriller van de Master of Suspense speelt zich af in slechts een handjevol scènes in een appartement van een getrouwd stel. Het heeft een typische Hitchcock plot; een man beraamt op perfecte wijze de moord op zijn eigen vrouw.

Knife in the Water (1962)

Regie: Roman Polanski
Polanski's karakterstudie over een jong rijk stel dat een weekend in hun jacht op stap gaat, is niet zo bekend als The Pianist of Chinatown. Toch doet de film nauwelijks onder voor deze films omdat Polanski laat zien hoe je met zo weinig middelen (drie acteurs en een zeilboot) een zeer geslaagde psychologische thriller kunt maken die geen moment verveelt.

The Breakfast Club (1985)

Regie: John Hughes

De nerd, de yup, de pestkop, de stoere jongen, de alternatieveling, het zijn allemaal archetypische karakters in John Hughes' verfilming van Amerikaanse tienercultuur, het genre waarbinnen hij het liefst werkte. Om de invloed van de middelbare school op ieders leven nog duidelijker naar voren te brengen, liet hij de film zich volledig in een schoolkantine en de ruimten eromheen afspelen. Vaak geïmiteerd, maar The Breakfast Club blijft zijn imitaties makkelijk voor door het briljante script van de hand van Hughes zelf.

Lifeboat (1944)

Regie: Alfred Hitchcock

In het openingsshot zien we een boot langzaam zinken en dwaalt de camera langs een hoop rommel in het water naar een reddingsboot. Dit is de setting waarin de rest van de film zich vervolgens volledig afspeelt. Het is een gewaagd Hitchcock experiment uit het begin van een experimenteel tijdperk uit zijn carrière. Zo had hij vlak daarvoor nog een samenwerking met Salvador Dali en bleef hij vernieuwende projecten aangaan, die na zijn breken met producer David O. Selznick alleen maar gewaagder werden.

Dogville (2003)
Regie: Lars von Trier
Op misschien wel de meest minimalistische set uit de recente filmgeschiedenis laat Von Trier ons alleen met de acteurs, maar herinnert hij ons ook constant op Brechtiaanse wijze aan het feit dat we naar iets artificieels zitten te kijken. Het levert een bijzonder dubbelzinnig werk op waarbij je nog nooit eerder drie uur zo gefascineerd naar een parkeerplaats in een Zweedse studio met een paar acteurs kon kijken.

The Lower Depths (1957)

Regie: Kurosawa Akira

Het Russische theaterstuk van Maxim Gorky verplaatst naar het armoedige Edo tijdperk in de Japanse geschiedenis; dat kan nooit vrolijke cinema opleveren. Toch zit Kurosawa's existentialistische adaptatie vol zang en grappige woordenwisselingen tussen bedelaars, hoeren en andere armoedzaaiers. Het resultaat is geniaal ensemble acteerwerk, gefilmd in lange statische shots op een fraai vormgegeven set, die ons vanwege zijn beperkte locatie alleen op spel, camerawerk en set, de meest elementaire aspecten van cinema laat concentreren.

Rope (1948)

Regie: Alfred Hitchcock

Hitchcock bleef experimenteren in de jaren 40 met langere shots, en kwam daardoor op het idee om een film in 1 shot te maken. Omdat dit technisch nog niet mogelijk was, (maar inmiddels wel, zoals bewezen met Russian Ark) kruipt de camera naar verschillende donkere plekken om van film te verwisselen. De meubels en decor gingen voor gemak op wieletjes en er werd uiteraard veel gerepeteerd. Verder heeft de film alles wat Hitchock nodig heeft om een suspensvolle film te maken: een appartement, een lijk en James Stewart.

Buried (2010)

Regie: Rodrigo Cortés

Ryan Reynolds speelt Paul Conroy, een man die wordt opgesloten in een grafkist in een woestijn in Irak. Het enige wat hij bij zich heeft is een mobieltje, een aansteker en een mes. In de film zien we niet alleen één locatie, maar ook alleen één acteur.

Rear Window (1954)

Regie: Alfred Hitchcock

Weinig regisseurs durven zoveel risico te nemen als Alfred Hitchcock. Je maakt je hoofdpersoon immobiel, geeft hem slechts een camera met zoomlens, laat het hele verhaal zich afspelen in slechts één appartementencomplex en maakt vervolgens een van de invloedrijkste films uit de filmgeschiedenis. Het is de combinatie van charismatische acteurs, een gigantische studioset en juist al die beperkingen waarmee Hitchock wel raad weet om zijn zoveelste whodunit gelaagder te maken dan al zijn eerdere films.

12 Angry Men (1957)

Regie: Sidney Lumet

Sidney's Lumet's kritiek op het Amerikaanse jury rechtssysteem speelt zich volledig af in een jurykamer waar over het vonnis in verband met een moord beraadslaagd wordt. Henry Fonda is de man die iedereen in de kamer, maar ook de kijker, steeds weer doet twijfelen en ervoor zorgt dat iedereen de situatie steeds opnieuw weer moet beoordelen. Ook is het bijzonder dat de film zo goed als volledig in real time afspeelt.

Welke films heb ik over het hoofd gezien?